Ontwikkelingshulp in Malawi, heeft dat eigenlijk wel zin? Waarom zouden de boeren zelfstandig willen zijn. De afgelopen jaren waren ze afhankelijk van het West-Europa.

Malawi is één van de armste landen van de wereld. De traditionele gerichtheid op de verbouw van voedsel en thee en tabak op plantages, samen met het lage opleidingsniveau van de bevolking maken de economische situatie dramatisch. Daaroverheen is de aidsepidemie gekomen, die samen met malarioa, diarree en ondervoeding een deel van de economische productieve middengeneratie heeft weggevaagd.

Da afgelopen 100 jaren waren ze afhankelijk van West-Europa, dus waarom zouden ze nu zelfstandig willen zijn. De Engelse overheersers, droogte en aids hebben het economisch welzijn op het platteland van malawi erg beinvloed. Wanneer de oogst mislukte kregen ze toch wel te eten van allerlei hulporganisaties. Die mentaliteit zit diep in de genen: schooien en bedelen. Maar het ontneemt je je trots en eigenwaarde. Werken is blijkbaar niet nodig.

Een nieuwe generatie

De laatste jaren heeft men meer en meer oog gekregen voor wat afhankelijkheid met je kinderen doet. En kinderen zijn er veel. In de afgelopen 50 jaren is de bevolking gegroeid van 3 naar 18 miljoen. Meer dan 85% is jonger dan 35 jaar en de verwachting is dat die groei flink door zal zetten.

Het is tijd voor verandering. ‘Yes we do”, is het motto van de nieuwe partij voor verandering. De jongeren zijn het zat om te schooien en te bedelen.

De doelstelling is dat in 2024 zoveel eigen capaciteit is opgebouwd dat men zonder financiële hulp uit Nederland zelf het project kan managen en rendabel kan uitbreiden. Dit noemen we Mansholt in Malawi.